news

غلتک‌های گرمایشی رسانای روغن صنعتی از روغن انتقال حرارت مخصوص استفاده می‌کنند که به عنوان روغن هدایت گرما یا روغن واسطه انتقال حرارت نیز شناخته می‌شود. این نوع روغن‌ها برای روانکاری طراحی نشده‌اند، بلکه برای انتقال حرارت کارآمد، ایمن و پایدار طراحی شده‌اند.

طول سطح در درجه اول توسط عرض محصول تعیین می‌شود. به عنوان مثال، اگر شما یک فیلم با عرض ۸۰۰ میلی‌متر تولید می‌کنید، رول به سادگی به طول ۸۰۰ میلی‌متر ساخته نمی‌شود؛ در عوض، یک فضای فرآیندی - معمولاً ۵۰ تا ۲۰۰ میلی‌متر اضافی - برای اطمینان از دمای یکنواخت لبه‌ها و فضای کافی برای نصب مکانیکی در نظر گرفته می‌شود.

شناسایی علائم اولیه برای تعیین اینکه آیا غلتک گرمایشی بیش از حد گرم شده است یا خیر، بسیار مهم است. در صورت بروز هر یک از علائم زیر، توجه فوری لازم است: افزایش سریع دمای بدنه غلتک که از مقدار تعیین شده بیشتر شود. این مستقیم‌ترین نشانه‌ی گرمای بیش از حد است.

دماهای مختلف منجر به ضخامت‌های مختلف لایه اکسید می‌شوند: اگر یک غلتک گرمایشی از جنس فولاد ضد زنگ به طور مداوم در محدوده دمایی بیش از ۴۵۰ درجه سانتیگراد کار کند، سیاه شدن آن به عنوان یک پدیده اکسیداسیون طبیعی در نظر گرفته می‌شود.

متخصصان مهندسی در صنعت عموماً موافقند که چالش واقعی در کنترل یک غلتک گرمایشی در این سوال نهفته نیست که "آیا می‌تواند گرم شود؟"، بلکه در این است که "آیا کل سطح غلتک می‌تواند گرمایش یکنواخت را در یک دوره طولانی حفظ کند؟" طراحی کانال مارپیچی یک راه حل ساختاری حیاتی است که به طور خاص برای دستیابی به این هدف مهندسی شده است.

مقاومت عالی در برابر خزش در دمای بالا و مقاومت در برابر اکسیداسیون فولاد ضد زنگ تضمین می‌کند که دیواره‌های غلتک دچار خستگی نمی‌شوند و در نتیجه پایداری ساختاری حفظ می‌شود. علاوه بر این، فولاد ضد زنگ در دماهای بالا دچار افت سریع استحکام نمی‌شود - یک ویژگی حیاتی، به ویژه برای غلتک‌هایی که با سرعت بالا کار می‌کنند.

مواد رایج مورد استفاده برای غلتک‌های گرمایشی از جنس فولاد ضد زنگ عبارتند از: • فولاد ضد زنگ 304 (دمای قابل اجرا: ≤ 350 درجه سانتیگراد) • فولاد ضد زنگ 316L (دمای قابل اجرا: ≤ 400 درجه سانتیگراد) • فولاد ضد زنگ 310S (دمای قابل اجرا: ≤ 900 درجه سانتیگراد) • فولاد ضد زنگ / آلیاژ فولاد مقاوم در برابر حرارت ویژه (دمای قابل اجرا: ≥ ۱۰۰۰ درجه سانتیگراد)

انتقال حرارت در غلتک‌های گرمایشی صنعتی عمدتاً به سه نوع طبقه‌بندی می‌شود: ۱. رسانایی: اساسی‌ترین روش انتقال حرارت که در بدنه غلتک گرمایشی رخ می‌دهد. ۲. همرفت: نیروی محرکه اصلی که توسط گردش سیال گرمایشی داخلی ایجاد می‌شود. ۳. تابش: روشی از انتشار گرما که نمی‌توان از آن چشم‌پوشی کرد، به‌ویژه در محیط‌های عملیاتی با دمای بالا.

اگرچه افزایش دمای غلتک گرمایشی با روکش آینه‌ای می‌تواند در یک محدوده خاص، سرعت گرمایش ماده را افزایش دهد، اما فراتر رفتن از این محدوده معقول در واقع منجر به مجموعه‌ای از پیامدهای منفی از جمله موارد زیر می‌شود: • تخریب سطح ماده • آسیب ساختاری به بدنه غلتک ناشی از تنش حرارتی

ساختارهای داخلی رایج غلتک‌های گرمایشی را می‌توان به طور کلی به پنج نوع اصلی طبقه‌بندی کرد: ۱. ساختار تک ورودی، تک جریان با کانال‌های مارپیچی ۲. ساختار تک ورودی، دو جریانه با فضای داخلی به سبک تانک و کانال‌های مارپیچی ۳. ساختار دو ورودی، دو جریان با کانال‌های مارپیچی داخلی ۴. ساختار دو ورودی، دو جریان با گردش مارپیچی گسترده ۵. ساختار کانال مارپیچ داخلی جریان مخالف

از دیدگاه مهندسی: غلتک گرم شونده صنعتی خیلی کوچک است • ظرفیت گرمایی ناکافی • نوسانات زیاد دما • استحکام مکانیکی ضعیف اندازه خیلی بزرگ • گرمایش آهسته • مصرف بالای انرژی • افزایش دشواری تولید و نگهداری

وسایل گرمایشی رایج برای غلتک‌های گرم شونده صنعتی عبارتند از: ۱. روغن حرارتی (رایج‌ترین) ۲. گرمایش الکتریکی (بدون نیاز به واسطه، سیستم مستقل) ۳. بخار ۴. آب گرم ۵. محیط گرمایش نمک مذاب ۶. سایر رسانه‌های ویژه (مانند هوا، گاز، فناوری لوله حرارتی و غیره)